เคยไหม ที่คุณคิดถึงใครบางคน และมีเขาอยู่ในใจเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน 
        เคยไหม เวลาที่คุณรื้อของในลิ้นชัก และพบสิ่งของที่ทำให้คุณนึกถึงคนไกลคนนั้น และแปลกใจตัวเองว่า ทำไมยังเก็บของของเขาไว้อยู่ได้
       และเคยไหม ที่คุณจะจดจำทุกข้อความในจดหมาย ที่เขาคนนั้นเขียนให้คุณได้ทุกถ้อยคำ ทั้งที่เวลาผ่านไปนานนับสิบปี 
                 
                    " ฉัน...ใคร
                 ใคร...ฉัน
                 อ่อนโยนต่อทุกผู้คน
                 ปรารถนาต่อทุกสิ่ง
                 เป็นน้ำเย็นใสดับไฟเผาผลาญ                           
                      ฉัน...เดียวดายไร้ใคร
                 ปิดตัวเอง หนีทุกสิ่ง                          
                 เหนื่อย ล้า ท้อ สิ้นหวัง
                 กู...อยากร้องไห้
   แล้วชีวิตก็ดำเนินต่อไปตามวิถีควรเป็นควรไป ไม่มีเจตนาทำร้ายใคร แค่อยากเป็นตัวเองต่อไป...ต่อไป
   ป.ล.  อย่าพยายามเข้าใจ แค่รับไว้...ก็พอ "

         นี่คือเนื้อความในจดหมายฉบับนั้น  แม้ว่าตัวของมันจะหายไป แต่ทุกถ้อยคำ  มันไม่ได้มีตัวตนเฉพาะในกระดาษแผ่นนั้น แต่มันจดจารในหัวใจ และความทรงจำของฉันชนิดที่ไม่มีวันลบเลือน
         ในวันนั้น ฉันไม่เข้าใจข้อความข้างบนนี้เลยสักคำเดียว แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันเริ่มเข้าใจทีละน้อย ในวันที่ฉันสูญเสีย ในวันที่ฉันเจ็บที่สุดในชีวิต และวันที่ฉันรู้จักถึงการทรยศความไว้เนื้อเชื่อใจ
          ฉันปลีกตัวเองออกมาจากทุกคน ออกจากสังคมที่อยู่ เก็บตัวเงียบๆคนเดียว ฉับพลัน ข้อความเหล่านั้นก็ค่อยๆหลั่งไหลมาสู่สำนึก มันคงหลับใหลอยู่ในความทรงจำของฉันมานานพอดู พอถูกกระตุ้นด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า สิ้นหวังของฉัน มันจึงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
          ฉันทวนข้อความพวกนั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง โดยเฉพาะในย่อหน้าสุดท้าย " แล้วชีวิตก็ดำเนินไป ในวิถีที่ควรเป็นควรไป "  
          
         ใช่! ทุกอย่างยังคงต้องดำเนินไป แม้ว่าจะต้องพบเจอสิ่งเลวร้ายในชีวิตอีกเท่าไรก็ตาม ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นมา และลงท้าจดหมายด้วย ป.ล อย่างนั้น เพราะเขารู้ว่าฉันเมื่อตอนนั้น ไม่มีวันจะเข้าใจชีวิตได้ดีพอนั่นเอง ตราบใดที่ฉันยังไม่รู้จัก ไม่เคยพบเจอความรู้สึกอย่างนั้น ต่อให้อธิบายเท่าไรก็คงไม่เข้าใจอยู่นั่นเอง
          ณ วันนี้ ฉันเข้าใจสิ่งที่เขาบอกแล้ว เข้าใจ ในวันที่ไม่มีเขาอยู่เคียงข้างอีกต่อไป เราต่างก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง ฉันออกมาจากเปลือกไข่ โลกที่ฉันสร้างขึ้นมากันตัวเองออกจากทุกคนอีกครั้ง มันเหมือนกับว่าฉันได้ชาร์จแบตเติมพลังให้กับชีวิตของตัวเองอีกครั้ง เพราะเนื้อความในจดหมายที่หายไปฉบับนั้นนั่นเอง 
        
         แม้ว่าวันนี้เราสองคนจะไม่เคยได้พบเจอกันอีก ไม่เคยติดต่อ และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว แต่ฉันรู้ดี เขายังอยู่เป็นกำลังใจให้ฉันเสมอมา ผ่านข้อความ และผ่านความทรงจำที่เขาให้ไว้กับฉันนั่นเอง